داریوش اقبالی

داریوش اقبالی با نام هنری داریوش، متولد ۱۵ بهمن ۱۳۲۹ در تهران، خواننده، آهنگساز، بازیگر و فعال اجتماعی برجسته ایرانی است که نزدیک به نیم قرن در فضای موسیقی پاپ ایران حضوری تأثیرگذار داشته است. او به دلیل صدای باس گرم و حزین و ترانه‌های پرمفهوم اجتماعی-سیاسی، به یکی از محبوب‌ترین و جریانسازترین هنرمندان موسیقی ایرانی تبدیل شده است.

استعداد موسیقی داریوش نخستین بار در سن ۹ سالگی و با اجرای برنامه در مدرسه کشف شد. او در سن ۲۰ سالگی توسط حسن خیاط‌باشی به تلویزیون ملی ایران معرفی شد و با ترانه «به من نگو دوست دارم» به شهرت رسید. این ترانه او را در پاییز ۱۳۵۱ به «مسئله‌ای فرهنگی» تبدیل کرد؛ صدایش از رادیو و تلویزیون پخش نمی‌شد اما صفحاتش همچنان فروش می‌رفت.

داریوش در دوران پهلوی به مدت ۲۶ ماه زندانی بود. پس از انقلاب اسلامی، او که برای درمان جراحت اسیدپاشی به صورتش به لندن رفته بود، دیگر به ایران بازنگشت. او در این‌باره گفته است: «پس از انقلاب ۱۳۵۷ و به دنبال کشتار، خونریزی و خفقان حاکم بر سرزمینم، مجبور به ترک وطن شدم».

داریوش در طول دوران فعالیت خود بیش از ۲۰۸ ترانه در بیش از ۲۷ آلبوم منتشر کرده و در دو فیلم ایرانی نیز ایفای نقش کرده است. ترانه «دست‌های تو» او توسط شبکه منوتو به عنوان ماندگارترین ترانه تاریخ موسیقی ایران معرفی شده است.

او از دهه ۱۳۷۰ به فعالیت‌های بشردوستانه روی آورد و در سال ۲۰۰۰ میلادی بنیاد آینه را بنیان گذاشت؛ بنیادی غیرانتفاعی برای حمایت از افراد درگیر با اعتیاد و ارائه خدمات ترک اعتیاد که تاکنون به بیش از ۴۰ هزار ایرانی کمک کرده است. داریوش همچنین عضو سازمان عفو بین‌الملل است و در زمینه حقوق پناهجویان فعالیت می‌کند.