هایده - گریه امانم نمیده

غروبا وقتی که خورشید آفتاب و رنگ میزنه

غم تو جون می گیره باز دلمو چنگ می زنه

ناله ی مرغ قفس تا توی گوشام می شینه

مژه هام از باغ چشم هام گله شبنم میچینه

دل درمونده من چه بلاها کشیده

از پریشانی و غم جون به لبام رسیده

می خوام حرفی بزنم گریه امانم نمی ده

سوت و کوره همه جا بی تو و تاریک شب ها

چی بگم قصه ی تنهایی نشسته رو لب هام

سرد و یخ بسته چو روزهای زمستان دلم

بخدا خون دلم خون دلم خون دلم

یه بهانه یه 2 رنگی و فریبی که گذشت

یه امید و یه پناه یه شکیبی که گذشت

دیگه اون قصه غم ها رو کی باور میکنه

قصه ی غصه هارو کی دیگه از سر می خونه

دل دیوونه ی من چه بلا ها کشیده

از پریشونی و غم جون به لبهام رسیده

می خوام حرفی بزنم گریه امونم نمی ده

میخوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده

میخوام حرفی بزنم گریه امونم نمیده